Ik stond stil en keek over myn rechterschouder. Zo keek ik een koe recht in de ogen, dat in hartje Amsterdam. Ik draaide my om en liep naar de koe. De koe gaf geen krimp, zelfs niet toen ik haar by de hoorns vatte. "Ga mee koe," zei ik. Dat deed ze. Wy liepen naar de Dam. Daar stond een agent, zyn handen op zyn rug en zyn buik vooruit. "Dag agent," zei ik:"Ik heb een koe gevonden, of zy my." "Oh," zei hy. Het was een echte agent, geen man van het woord, maar van de daad. "Zou u er bezwaar tegen hebben wanneer ik haar aangaf als gevonden voorwerp, of zy my?" Hy had er bezwaar tegen:"Dus u denkt dat ik by de politie aangenomen ben om voor Paljas te spelen? U verwacht van my dat ik zondermeer meedoe met uw idioteriën? Een koe gevonden, en dat moet ik zeker aannemelyk maken voor myn collega's? Dat zullen ze slikken, een koe, ha. Mynheer, nog één woord en ik pak u op, met koe en al." Dat liet ik my geen twee keer zeggen, Ik stak myn handen in de lucht en riep:"Gaat uw gang, arresteer me." De koe was solidair, zy stak haar staart recht omhoog. De agent was van het oude stempel; een man een man, een woord een woord, hy sloeg ons in de boeien.
Hy had zyn dag niet, de koe kreeg een hartaanval. Als verantwoordelyk ambtenaar in functie was hy verplicht om de koe naar het bureau te dragen. Daar aangekomen was hy zo moe dat hy my in vryheid stelde.
Maar hy was nog niet van my af. Ik belde de pers op met de mededeling dat er een koe was neergeschoten om daarna door een agent ontvoerd te worden. Een koe in Amsterdam, dat begrepen de journalisten, dat was nieuws. Een gerechtelyk onderzoek vloeide eruit voort. De koe werd door een patholoog-anatoom opengesneden. In de lebmaag bevonden zich zes gezinspakken heroïne. Als hoofdverdachte kreeg de agent zes jaar gevangenisstraf, als hoofdgetuige kreeg ik twee kilo biefstuk van de bil.